Месяц: Сентябрь 2019

Վերլուծություն

Աբրահամ Լինքոլնի նամակը իր որդու ուսուցչին

Աբրահամ Լինքոլը փորձում էր իր որդուն հասկացնել, որ կյանքը այդքան հեշտ բան չէ։ Որ ամեն ինչ պետք է վաստակել դժվարությամբ։ Նա խնդրել էր ուսուցչուն, որպիսզի նա հասկացնի երեխային, որ կան բարի և չար կողմերը։ Լինքոլը ուզում էր իր որդին լիներ խիզախ, համբերատար և չհուսահատվի պարտություններից։

Իմ կարծիքով, Լինքոլը շատ հոգատար հայր է իր տղու հանդեպ։ Նա խնդրում է ուսուցչուն, որպիսզի նա սովորեցնի իր որդուն ճիշտ ապրել։ Պետք է երեխաներին սովորեցնել ուրախանալ հաղթանակին, և չտխրել պարտությունին։ Ինձ այս պատմությունից դուր եկավ այս հատվածը;

Թույլ տվեք, որ նա համբերատար լինի, որպեսզի դառնա խիզախ: Սովորեցրեք, որ նա միշտ ինքն իրեն հավատա, որովհետև այդ դեպքում նա միշտ հավատ կունենա մարդկության հանդեպ: Այս ամենը հեշտ չէ, բայց տեսեք՝ ինչ կարող եք անել… Նա այնպիսի սիրուն տղուկ է, իմ որդին…

Իմ կարծիքով շատ ճիշտ է, մարդ պետք է հավատա իր վրա։ Ամեն մեկը պետք է հավատա, որպիսզի ամեն ինչ կարողանա։ Հույսով եմ ուսուցչուհին կատարեց նրա խնդրանքները և սովորեցրեց տղային ճիշտ ապրել։

Դասարանական

«Այո,  ես  այնքան  խիտ  օրակարգ  ունեմ,  որտեղի՞ց  կարդալու  ժամանակ  գտնեմ:  Ումի՞ց  խլեմ՝  ընկերների՞ց,  հեռուստացույցի՞ց,  ճամփորդությունների՞ց,  ընտանեկան  հավաքների՞ց,  դասերի՞ց»:
Որտեղի՞ց  կարդալու  ժամանակ  գտնել:
Լուրջ  պրոբլեմ  է,  որը,  սակայն,  պրոբլեմ  չէ  բնավ:
Որքան  հաճախ  է  առաջանում  «երբ  կարդալ»  հարցադրումը,  նշանակում  է՝  այդքան  չկա  նաև  կարդալու  ցանկություն:  Եթե  մտածենք,  կտենենք,  որ  կարդալու  ժամանակ  ոչ  ոք  երբեք  չունի.  չունեն  փոքրերը,  պատանիները,  մեծերը:  Կյանքը  կարդալու  համար  անվերջանալի  խոչընդոտ  է:
—  Կարդալ…Ուրախությամբ  կկարդայի,  բայց  աշխատանքս,  երեխաները,  կենցաղային  հոգսերը.  Ժամանակ  չկա:
—  Ինչպես  եմ  ձեզ  նախանձում,  որ  կարդալու  ժամանակ  ունեք:
Իսկ  ինչո՞ւ  այն  մյուսը,  որն  աշխատում  է,  վազում  խանութներով,  երեխաներ  մեծացնում,  մեքենա  վարում,  երեք  տղամարդու  հետ  սիրախաղ  անում,  ատամնաբույժի  մոտ  գնում,  մեկ  շաբաթից  պատրաստվում  տեղափոխվել.  ինչո՞ւ  նա  ունի  կարդալու  ժամանակ,  իսկ  միայնակ  բարոյախոսը  չունի:
Կարդալու  ժամանակը  միշտ  գողացված  ժամանակն  է:  Ումի՞ց  գողացված:  Ասեմ,  գողացված՝  ապրելու  պարտավորությունից:
Կարդալու,  ինչպես  և  սիրելու  ժամանակը,  լայնացնում  է,  մեծացնում  է  րոպեներից  և  վայրկյաններից  կազմված  ժամանակը:
Եթե  սերը  ստիպված  լինեինք  դիտարկել  ժամանակի  բաշխման  տեսանկյունից,  ո՞վ  կհամարձակվեր  սիրել:  Ո՞վ  ունի  սիրահարված  լինելու  ժամանակ:  Միևնույն  ժամանակ  ինչ-որ  մեկը  երբևէ  հանդիպե՞լ  է  սիրահարվածի,  ով  սիրելու  ժամանակ  չի  գտնում:
Երբեք  կարդալու  ժամանակ  չեմ  ունեցել,  բայց  ոչ  մի  բան,  երբեք  չի  կարողացել  խանգարել  ինձ  դուր  եկած  վեպը  կարդալուն:
ԸՆթերցանությունը  չի  կապվում  հասարակական  կյանքի  ձևաչափի  հետ,  այն,  ինչպես  և  սերը,  կենսակերպ  է:  Հարցն  այն  չէ,  թե  ես  ունեմ  կարդալու  ժամանակ  (  ժամանակ,  որն  ի  դեպ  ոչ  ոք  ինձ  չի  տա),  այլ  այն՝  կնվիրեմ  ես  ինձ  ընթերցող  լինելու  երջանկությունը,  թե  ոչ:

Հեղինակ՝ Դանիել Պենակ

Առաջադրանքներ

• Դուրս գրի՛ր անհասկանալի բառերը, բացատրի՛ր:

Խոչընդոտ — Խանգառել

• Դուրս բեր կարևոր մտքերը,  մեկնաբանիր:

Ումի՞ց  խլեմ՝  ընկերների՞ց,  հեռուստացույցի՞ց,  ճամփորդությունների՞ց,  ընտանեկան  հավաքների՞ց,  դասերի՞ց»:

Իմ կարծիքով գիրքը պետք է դառանա մեր պարտականությունը, օրինակ ատամները լվանալ, հաց ուտել և այլն։ Այսպես մենք կունենանք ժամանակ գիրք կարդալու։

• Ի՞նչ եզրակացության եկար ստեղծագործությունը կարդալիս:

Մարդիկ ոչ թե ժամանակ չունեն, այլ չեն ուզում կարդալ։ Նրանք արդարանում են, որ ժամանակ չունեն գիրք կարդալու, բայց կարդալու ժամանակ միշտ էլ կա։

• Բացատրի՛ր վենագիրը:

Վերնագիրը ամբող պատմության մասին է։ Մարդ պետք է իր կամքով կարդա, ոչ թե ինչ — որ մեկը հրամայի քեզ։

Այս ամառը անցավ շատ հետաքրքիր և արկածային։ Այս ամառ ես կարդացի <<Հրաշքը>>> գիրքը։ Գրքի գլխավոր հերոսը (որի անունը Օգյուստ էր) նա փոքր ժամանակվանից շատ ապերիացիաներա արել, որովհետև նա հիվանդ էր գայլի հիվանդությամբ։ Նա հինգ տարի տանն է սովորել և ստիպելով տարան նրան դպրոց։ Ոչ ոք նրա հետ ընկերություն չէր անում, բացի մեկ հոգուց որի անունը Ջեք Ուիլ էր։ Մեկ անգամ ճաշարանում նրա հետ նստեց մի աղջիկ որի անունը Սամր էր, նա նրա հետ ընկերացավ։ այդպես նա դարձավ դպրոցի ամենասիրելի մարդը։ Բոլորը ուզում էին նրա հետ ընկերություն անել։

Նաև ես ամռանը ճամբորդել եմ։ Ես գնացել եմ Թուրքիա տիեզերագիտական ճամբար։Իմ արկածները կարող եք կարդալ այստեղ։

Եվ այսպիսով ավարտվեց իմ ամառը։

Մարդը ծնված է, որպիսզի թռչի

Մի պատանին շատ էր ուզում սովորել թռչել ու զղջում էր, որ նրա մոտ չկա թևեր։

Նա նախանձելով նայում էր ուղորդված գծերին, հրաշալի արծիվների վրա, գոռգոռացող ճայերի վրա և քանդվում էր, որ Աստվածը մարդուն չի տվել այդ կարողությունները։

Բայց մեկ անգամ պատանին լսեց, որ հեռու արևելքում, որտեղ թագնվում է արևը սարերի վերևում, կա մարդկանց քաղաք, կարողացող թռչել։

Եվ նա ճանապարհ ընկավ։ Գնում էր նա մեկ օր և անգամ ոչ մի ամիս ու վերջապես գտավ այդ քաղաքը, նա հիասթափված էր։

Պատանին չտեսավ քաղաքում մարդկանց թևերով, ոչ թե արծվի, այլ անգամ թիթեռնիկի։

Նա անհասկացողությամբ նայում էր անցող նրա կողքով մարդկանց — ուրախ խոսացոզ տղայի և աղջկա վրա , կնոջը և տղամարդու, որը ձեռքերի վրա տանում էր երեխային, աղմկով դեռահասակների խմբին — և ջխայնացած մտածում էր, որ նրան խաբել էին։

Ստեղ երիտասարդ մարդ տեսավ նստարանի վրա պապիկը տատիկի հետ։

Նրանք նստած էին, բռնվելով ձեռք ձեռքի, և ժպիտներով նայում էին իրենց մոտով վազող հավերին և նրանց ճուտիկներին։

— Ասեք ինձ, հարգելիներ, — հարգանգով դիմեց պատանին նրանց, — իսկ ինչու՞ են ասում, որ ձեր քաղաքում ապրում են մարդիկ, կարողացող թռչել։

— Ճիշտ են ասում։ — Ծերուկը ծիծաղեց իր խիտ բեղերի մեջ և նայեց իր կնոջ վրա։

— Տեսնու՞մ ես այն աշտարակը։ — Նա ցույց տվեց հսկայականքաղաքի վրայի գյուղի կառուցվածքը։

— Ժամանակին վաղուց նրանից թռբում էին սիրահարված զույգերը, որոնք չէին ուզում, որպիսզի նրանց բաժանեին իրենց ծնողները։

— Տղան խեղճ հովիվ էր, իսկ աղջիկը հարուստների ցեղից, և նրա հայրը չտվեց համաձայնություն ամուսնության համար, -ավելացրեց ծեր կինը և տխուր շարժեց գլուխը։ — Այդպիսի նույնպես լինում են։

— Եվ ինչ, նրանք վնասվեցի՞ն — հետաքրքրվեց պատանին։
-Ոչ, — ասաց ծերուկը և ժպտաց։ — Նրանք այնքան շատ էին սիրում իրար, որ ստացան թռիչքի հնարավորություն։ Եվ հիմա այս քաղաքում ապրում են նրանց սերունդները։

— Գեղեցիկ հեքիաթ է — երիտասարդ մարդը անհավատալիորեն խռխռաց։ — Բայց ինչպե՞ս կարելի է թռչել առանց թևերի։
— Ինչպե՞ս — ծերուկը ուրախ ծիծաղեց, աչքով տվեց իր կնոջը և արդեն լուրջ նայեց պատանուն։

— Դուրս, քայլում էր հավը։ Նրա մոտ կա թևեր, և ո՞րն է դրանց օգուտը։ Իսկ մարդը ստեղծված է, որպիսզի թռչի, բայց դրա համար պետք չեն թևեր։ Դու դա կհասկանաս, երբ իսկականից կսիրահարվես։

Ես հասկացա, որ գինի պատրաստելը այդքան էլ հեշտ չէ։ Սկզբում հատուկ փայտով ճմռում են խաղողը, ամբողջ հյութը լցնում են առանձին տարայի մեջ և տողնում 4 — 6 օր պատրաստվելու համար։ Հետո տաքացնում են և ավելացնում են շաքար։ Լցնում են շշերի մեջ և թողնում 20 օր։ Այդրանից հետո գինին պատրաստ է լինում։ Հասկացա որ գինին մի հրաշալի նյութ է որը կարելի է պատրաստել տանը։